Aktualności

DKK o twórczości Kazuo Ishiguro

2018-04-25

Ostatnie spotkanie klubu dyskusyjnego poświęcone było twórczości Kazuo Ishiguro,  brytyjskiego pisarza urodzonego w 1954 r. w Nagasaki (Japonia). W 1960 r. jako pięcioletnie dziecko  wyjechał z Nagasaki wraz z rodzicami i zamieszkał na stałe w Anglii. Po uzyskaniu gruntownego wykształcenia – na uniwersytetach Kent i East Anglia – zajmuje się pisaniem powieści i scenariuszy filmowych. Dał się poznać jako wielbiciel jazzu, napisał nawet kilka tekstów piosenek. Jego pisarstwo entuzjastycznie przyjęte przez krytyków, nagradzano najbardziej prestiżowymi brytyjskimi nagrodami literackimi. Za powieść „Okruchy dnia” (1989) autor otrzymał Nagrodę Bookera. Zekranizowana cztery lata później przez Jamesa Ivory przyniosła autorowi dużą popularność. Sukcesem okazała się też inna zekranizowana powieść „Nie opuszczaj mnie” (2005), nominowana do Nagrody Bookera. Za zasługi dla literatury odznaczono go w 1995 r. Orderem Imperium Brytyjskiego. W 2017 r. został laureatem Nagrody Nobla za całokształt twórczości.

Jest autorem siedmiu powieści i jednego zbioru opowiadań. Kilka z nich przywołano na spotkaniu klubu dyskusyjnego. Powieść debiutancka „Pejzaż w kolorze sepii” (1982) opowiada o poczuciu winy matki za popełnione samobójstwo dziecka. Autor dokonuje tu zabiegu przeniesienia poszukiwań przyczyny tragedii poprzez ukazanie historii innych ludzi. Główna bohaterka, Japonka mieszkająca obecnie w Anglii przytacza obrazy z dawnego życia w Japonii. Wspomina kobietę, która planowała ucieczkę z Nagasaki i  wywiezienie stamtąd swojej córki wbrew jej woli. Wszystko jest bardzo tajemnicze. Sytuacja rodzinna obu kobiet, prawdziwy powód wyjazdu, plany i różne zdarzenia mające wpływ na radzenie sobie w późniejszym życiu. Doskonale uchwycone różnice mentalne ludzi Dalekiego Wschodu i Europejczyków.

Wspomniana wcześniej książka „Nie opuszczaj mnie”  wzbudziła w dyskutujących duże emocje. Tym razem autor wykorzystując konwencję science fiction i  popularny dziś gatunek dystopii, porusza ogromny problem etyczny, przed którym stanęła ludzkość, problem klonowania. Główni bohaterowie to klony ludzkie przeznaczone do rozczłonkowania na organy. Nasuwa się pytanie dokąd zmierza ludzkość? Degradacja naszej planety, komunikacja skrótami, brak uczuć i co jeszcze?

„Pogrzebany olbrzym” (2015) to powieść z pogranicza realizmu i baśni. Wszystko spowite we mgle. Główni bohaterowie błądzą poszukując drogi do syna, którego chcą odwiedzić a który niezmiennie na nich  czeka. Najgorsze jest to, że cały czas zapominają o tym co maja robić i co działo się przedtem. Cały czas zadziwieni, że są razem i dlaczego są razem?  Czy może się kochają? Motyw zapominania dotyczy zarówno jednostek jak i całych społeczeństw.

„Kiedy byliśmy sierotami” (2000) to powieść z pogranicza realizmu i surrealizmu, utrzymana w konwencji detektywistycznej, osadzona w Londynie i Szanghaju u progu II wojny światowej. Czyta się ją trochę jak kryminał a trochę jak międzynarodowy thriller polityczny.

Książki Kazuo Ishiguro są bardzo różnotematyczne, dobrze się je czyta , niektórzy określi jego styl jako mało poruszający. Głęboko ukryte przesłanie, gdy dotrze do czytelnika powoduje jednak ogromne emocje.

Zapraszamy na kolejne spotkanie DKK 7 maja, a tematem dyskusji będzie powieść „Sunset Limited”, której autorem jest Cormac McCarthy.

Opublikowane przez: Administrator