Niepodległość – spełnione sny pokoleń…

2020-11-09

Czas nastał, by wydobyć na światło dzienne to wszystko,

co służyć może za materiał do przyszłej wielkiej historii

uczestników walk o Niepodległość.

11 listopada po raz kolejny będziemy obchodzić Święto Odzyskania Niepodległości. Przez wiele lat Polska nie istniała na mapach Europy, choć w niej tkwiła od wieków. Nasz region był szczególnie dotknięty przez wszelkiego rodzaju prześladowania. Nasze tereny przechodziły z rąk do rąk zaborców.

Jednak największe piętno odcisnęła władza rosyjska. Ludność wschodniej Polski między Wisłą a Bugiem dotykały srogie represje po powstaniach narodowych (listopadowym, styczniowym). Krwawe żniwo zebrały prześladowania unitów. Dlatego tak doświadczony lud podlaski pragnął odzyskania niepodległości, jak żaden inny. Głęboki patriotyzm wiódł do walki o wolność. Wiele już napisano o bohaterskich żołnierzach, którzy poświecili swoje życie na ołtarzu wolności. W tych walkach brał udział między innymi 34 pułk piechoty stacjonujący w Białej Podlaskiej. I wojna światowa, wojna z bolszewikami a potem wybuch drugiej wojny światowej ciężko doświadczyły żołnierzy i ich rodziny. Wielu z nich zginęło w walkach, wielu zostało zamordowanych w Katyniu, wiele rodzin zesłano na wieczną tułaczkę  w syberyjskie ostępy.

Wśród żołnierzy byli mieszkańcy naszego miasta.

Aleksander Brzostek – kapitan lekarz

Kapitan Wojska Polskiego doktor Aleksander Brzostek urodził się w Białej Podlaskiej w roku 1892. Był uczestnikiem I wojny światowej, walczył także w wojnie 1918-1920 o niepodległość Polski. Uczył się w bialskim gimnazjum. Studiował na uniwersytecie warszawskim a medycynę ukończył w Charkowie.

Rodzicami Aleksandra byli Jan Brzostek i Tatiana (Tekla) z Symczuków, którzy wzięli ślub w 1893 roku w obrządku prawosławnym. Mieli troje dzieci: synów – Teofila (był urzędnikiem pocztowym), Aleksandra i córkę Aleksandrę, która zmarła w 1891 roku, czyli jeszcze przed ślubem rodziców, jako dziecko nieochrzczone, mimo iż miała 3 lata. Na próżno szukać aktu urodzenia samego Aleksandra Brzostka. Należy pamiętać, że koniec XIX wieku to prześladowania unitów. Analizując dokumenty metrykalne można przypuszczać, że rodzeństwo było ochrzczone przez misjonarza, być może w Krakowie. Tłumaczyłoby to, dlaczego jego siostra została zapisana w akcie zgonu, jako nieochrzczona. Zapewne Jan i Tatiana brali także ślub przed misjonarzem a w 1893 r. zostali zmuszeni do wzięcia ślubu w kościele prawosławnym. Jan był felczerem w drugiej brygadzie artylerii, więc służył w wojsku carskim. Jego żona Tatiana pochodziła z Łobaczewa parafii terespolskiej i była unitką, o czym świadczy odnaleziony akt ślubu jej siostry Praksedy z roku 1906. Prakseda wzięła ślub przed misjonarzem w Krakowie w 1880 roku. Być może rodzice Aleksandra również przeszli ten etap ukrywania się ze swoja religijnością przez rosyjskim zaborcą.

Ojciec Aleksandra pochodził z Zawodzia miejscowości położonej w guberni kieleckiej.  Tam też pobrali się dziadkowie Aleksandra Jan Brzostek i Teresa Majcher w 1853 r.

Aleksander Brzostek od 1915 r. służył w armii carskiej, którą porzucił w 1918 r. Został lekarzem w wojsku polskim w 34 pułku piechoty a także  pracował w szpitalu w Białej Podlaskiej. Był naczelnym lekarzem 9 pułku artylerii lekkiej. Po zakończeniu służby wojskowej zamieszkał w Kielcach skąd został powołany w 1939 r. do walki z niemieckim okupantem. Podczas zdradzieckiego napadu sowietów dostał się do niewoli i został bestialsko zamordowany w Katyniu w 1940 r.  

 

Piotr i Aleksander Komarzyniec – bracia ochotnicy

Walcząc o wolność Ojczyzny ginęli ludzie różnych profesji: zawodowi żołnierze, lekarze, nauczyciele, prawnicy i wielu, wielu innych. Ale nie można zapomnieć także o ochotnikach, którzy brali udział w wyzwalaniu Ojczyzny.

Byli Ochotnicy Armii Polskiej z lat 1914-1921 wywodzą się z tych polskich pokoleń, które w życiu swym i czynach wykazywały niepodległego ducha, które podkreślały wyższość polskiej racji stanu ponad wszystkie inne zagadnienia bieżące i które ofiarą z samych siebie gruntowały niepodległy byt naszej Ojczyzny.

Do życia został powołany Związek Byłych Ochotników Armii Polskiej. Taki związek istniał także w 1939 roku w Białej Podlaskiej. Został pobłogosławiony przez Księdza Kardynała Augusta Hlonda. Związek wydał w 1939 r. Jednodniówkę poświęconą Czynowi Polskiego Żołnierza Ochotnika – Uczestnika Walk o Niepodległość.

Jednym z takich ochotników był Piotr Komarzyniec (Komarzeniec) urodzony w 1900 r.
w Dokudowie z Teodora i Zofii z domu Sawickiej. Był wyznania prawosławnego. W związku pełnił funkcję zastępcy skarbnika. Wraz ze starszym bratem Aleksandrem wstąpił, jako ochotnik w 1918 r. do 34 pułku piechoty.

Aleksander urodził się w Białej na przedmieściach Woli w roku 1897. Był nauczycielem, jednak w 1919 roku zmarł na tyfus. Choroba zabrała wówczas również jego matkę Zofię i siedemnastoletniego brata Stanisława. Pośmiertnie został odznaczony Krzyżem Niepodległości. Na bialskim cmentarzu znajduje się grób rodzinny.

 

Źródła:

http://zbrojownia.cbw.wp.mil.pl:8080/Content/2420/J_246_JED_INW_246.pdf

https://podlasianin.com.pl/mogily-zolnierzy-niepodleglosci-na-cmentarzu-w-bialej-podlaskiej/

http://bbc.mbp.org.pl/dlibra/publication?id=9796&tab=3

 

 

 

 

Opublikowane przez: Administrator